• szerokość dziobu, umiejscowioną na przedzie narty, będącą jednocześnie najszerszym miejscem na całej narcie
• szerokość talii, umiejscowioną w miejscu, gdzie powinien znajdować się środek buta narciarskiego, będącą jednocześnie najwęższym miejscem na całej narcie
• szerokość piętki, czyli szerokość tyłu narty, jej wymiar jest zawsze większy od wymiaru talii i mniejszy od wymiaru dziobu (w szczególnych przypadkach wymiary piętki i dziobu mogą być identyczne).

To podstawowe trzy parametry charakteryzujące kształt narty, pozwalające zakwalifikować ją do odpowiedniej grupy. Dane te są zawsze umieszczone na narcie, w większości małymi cyferkami umiejscowionymi w okolicach piętki. Wygląda to najczęściej w sposób np. 107 / 74 / 92.

Pierwsza cyfra to wymiar dziobu, druga to talia i trzecia to piętka, podane w milimetrach. Jest to oznaczenie uniwersalne, stosowane na całym świecie, nawet w krajach gdzie nie obowiązuje system metryczny.

Drugim bardzo ważnym parametrem jest promień skrętu narty. Narta carvingowa, dzięki temu, że jest węższa w talii niż na końcach po zakrawędziowaniu, czyli postawieniu jej przekroju poprzecznego pod pewnym kątem do podłoża i dociśnięciu wygina się, co umożliwia jazdę w łuku. Długość tego łuku jest zależna od kąta zakrawędziowania.

Im kąt jest większy, tym narta wygina się bardziej a promień łuku rysowanego przez nartę zwiększa się. Promieniem skrętu narty nazywamy promień łuku, po którym podąża narta zakrawędziowana pod katem 45 stopni. Wielkość promienia skrętu jest zależna bezpośrednio od wymiarów narty oraz od jej długości.

Innym, bardzo rzadko stosowanym obecnie parametrem jest sidecut, czyli taliowanie. Określa się go stawiając nartę wzdłuż na płaskiej powierzchni tak, by ślizg znajdował się pod kątem 90 stopni do podłoża. Największa odległość krawędzi narty od tej płaskiej powierzchni to sidecut. Oznacza się go w milimetrach.
Poza wartościami określającymi kształt narty są jeszcze dwa parametry określające jej sztywność. Pierwszy z nich to flex, czyli sztywność wzdłużna. Jest to opór jaki stawia narta podparta na obu końcach, dociskana środkiem. Niestety określanie tego parametru nie jest w żaden sposób ujednolicone i każda firma stosuje własne jednostki określające jego wartość.

Dodatkowo informacja o jego wielkości nie jest umieszczana na narcie. Jedynym wyjątkiem jest firma Atomic, która w niektórych modelach umieszcza ten parametr w nazwie narty, na przykład SL:12 – narta slalomowa o flexie 12, co niestety niewiele mówi a jest to rzecz niezwykle istotna.
Jeszcze bardziej skomplikowanym, ale bardzo istotnym parametrem jest torsion, czyli sztywność poprzeczna. O wielkości flex można, w zasadzie powiedzieć, że funkcjonuje od zarania dziejów natomiast trosion, to parametr typowy dla nowoczesnych nart carvingowych. Jest to odporność narty na skręcanie się w osi podłużnej. Taliowana narta postawiona na krawędzi i wygięta w skręcie nie zachowuje jednakowego kąta zakrawędziowania na całej długości. Największy kąt występuje pod butem i zmniejsza się idąc od środka narty do obu jej końców a narta ulega skręceniu w osi podłużnej. W zależności od konstrukcji jedne narty mają większą tendencję do takiego zachowania, inne mniejszą, jest to zależne właśnie od wartości torsion. Parametr ten można w prosty sposób sprawdzić, blokując piętkę narty między stopami i próbując rękami skręcać dziób. Opór jaki stawia narta pozwoli chociaż z grubsza określić ten parametr. Jest to jedyny sposób, bo, podobnie jak flex, torsion również nie jest podawany przez producentów nart. Ogólnie można przyjąć, ze im większe wartości flex i torsion, tym przeznaczenie narty idzie w kierunku narciarzy doświadczonych. Najważniejsze jest jednak zachowanie równowagi pomiędzy tymi parametrami. Dobrze dobrany stosunek flex / torsion zapewni, że narty będą harmonijne.