W przypadku osób zaczynających dopiero przygodę z narciarstwem, dobór odpowiedniego sprzętu nie jest wielkim problemem. Modele nart dla początkujących najczęściej zajmują dolne pokłady grup allround i allmountain. Są to narty lekkie, o średnim promieniu skrętu około 14m, giętkie, elastyczne, łatwe w sterowaniu a także niezbyt zaawansowane technologicznie i co za tym idzie relatywnie tanie. Istotnym elementem jest zastosowanie w tego typu nartach rdzenia z materiału syntetycznego, który odpowiada za spokojny charakter tego typu sprzętu. Generalnie, w przypadku narciarzy początkujących nie ma specjalnych wytycznych co do wyboru konkretnego modelu, gdyż wszystkie oferowane produkty mają bardzo podobne właściwości, więc za kryterium można wybrać sobie wygląd zewnętrzny czy też sympatię do danej firmy.

Długość jaką należy wybrać? Najprościej mówiąc narta powinna sięgać nam na wysokość czoła +/- 5cm. Jednak nie tylko wzrost jest tutaj ważny, liczy się też masa narciarza. Tutaj trzeba mieć świadomość swojej postury. Narciarze wysocy, szczupli wybierają –5cm, krępi +5cm. To oczywiście dane całkowicie orientacyjne
Dla tych, którzy mają juz a sobą pierwszy krok narciarski, ważne jest ustalenie jaki rodzaj narciarstwa ich interesuje. Podstawy mają juz opanowane, więc czas wprowadzić w życie pewną specjalizację i dokonać wyboru grupy docelowej. Wszystko zależy od indywidualnych preferencji, czy widowiskowości danego stylu. Jedni wolą spokojną jazdę po utwardzonych stokach inni szaleństwa freeride. Przeznaczenie każdej kategorii zostało opisane powyżej. Jaki konkretnie model wybrać to już trudniejsza sprawa. Jedynym, naprawdę skutecznym sposobem jest dokonanie wyboru na podstawie własnych doświadczeń. Warto korzystać z usług wypożyczalni i wypróbować różne modele bezbłędnie określając w ten sposób, który z nich będzie strzałem w dziesiątkę. W przypadku braku takich możliwości pozostaje jedynie zaufać sprzedawcom i u nich szukać pomocy, co bywa niestety ryzykowne, lub skorzystać z informacji zamieszczanych na stronach internetowych producentów, gdzie w większości przypadków każdy model jest dokładnie opisany. Niektóre firmy mają na swoich stronach internetowe ski – selektory, czyli programy pomagając w wyborze sprzętu. Wypełnia się po prostu kilka pól w stylu stopień zaawansowania, waga, wzrost, preferowany styl, płeć i w wyniku otrzymujemy konkretny model o konkretnej długości.
Po dokonaniu wyboru odpowiedniego dla siebie modelu pozostaje dokonać wyboru, nowe, czy używane. W przypadku nowych można powiedzieć, że „wszystko gra oprócz kasy”. Nie ma problemu ze oceną stanu sprzętu, a spokój naszym nerwom zapewnia gwarancja. Na co jednak należy zwrócić szczególną uwagę, kiedy zdecydujemy się na zakup nart używanych?
Najważniejszą sprawą przy oględzinach jest wykrycie wszystkich ewentualnych śladów napraw. Nie chodzi o naprawy (wypełnienia) ślizgu, które są sprawą normalną, ale o łatanie nieciągłości krawędzi, czy ślady lepienia na górnej warstwie narty (tej z grafiką). Tego typu wady całkowicie dyskwalifikują daną sztukę. Oględziny warto zacząć od oceny kształtu narty w płaszczyźnie bocznej. Narta musi być wyraźnie wygięta środkiem w górę a oba końce powinny leżeć płasko na podłożu. Niedopuszczalne są wszelkie odchylenia kształtu od normy, czyli nienaturalne wygięcia zarówno w górę jak i w dół, oraz brak równomiernego kontaktu z podłożem ślizgu narty, świadczący o skręceniu w osi podłużnej. Jeżeli w okolicach czuba narty występują poprzeczne pęknięcia warstwy wierzchniej należy dokładnie przyjrzeć się temu obszarowi i próbować wygiąć czub w dół, co pozwoli określić czy problem jest jedynie powierzchniowy, czy uszkodzona jest struktura wewnętrzna narty. Tego typu uszkodzenia rzadko występują we współczesnych nartach, nie mniej w przeszłości był to częsty problem. Dokładnym oględzinom trzeba również poddać ścianki boczne narty. W przypadku nart o jednolitej powłoce zewnętrznej zintegrowanej ze ściankami bocznymi szczególną uwagę należy zwrócić na pęknięcia wzdłużne mogące świadczyć o rozwarstwieniach. Jeżeli narta ma nieosłonięte ścianki boczne, rozwarstwienia są lepiej widoczne. Należy także zwrócić uwagę na ślady klejenia poszczególnych warstw narty, które również są niedopuszczalne. Przyciśnięta środkiem narta powinna wyginać się w równomierny łuk na całej długości. Wszelkie zakłócenia łuku mogą świadczyć o uszkodzeniu struktury wewnętrznej, na przykład prostowaniu narty zgiętej po upadku. O stopniu zużycia narty informują nas krawędzie. Wysokość krawędzi oceniamy patrząc na nartę od strony ścinki bocznej. Jeżeli grubość krawędzi jest mniejsza niż 1mm, to nartę można uznać za mocno zużytą. Zdarza się czasem, że poprzedni właściciel w ogóle nie ostrzył nart i wtedy pomimo dużej grubości krawędź, jest zaokrąglona i bardzo często wyszczerbiona. Wszystkie te defekty powodują konieczność zebrania dużej warstwy materiału krawędzi i ślizgu w celu doprowadzenia narty do zadowalającego stanu. Należy również sprawdzić szerokość krawędzi. Krawędź powinna wystawać na około 1mm od pionu ścianki bocznej. Jeżeli ta odległość jest dużo mniejsza, znaczy to, że w nartach często zmieniane były kąty ostrzenia krawędzi. Nie jest to jednak wada dyskwalifikująca daną nartę. Pozostają jeszcze  ślizgi. Dopuszczalne są niewielkie ubytki, ale trzeba pamiętać, że narty będą musiały zostać poddane naprawie. Wyrwy ukazujące kolejną warstwę narty są niedopuszczalne. Jeżeli narty posiadają ślizg grafitowy (czarny), należy zwrócić uwagę, czy nie ma na nim białego lub szarego nalotu świadczącego o wysuszeniu ślizgu z braku odpowiedniego smarowania. Taki ślizg stracił swoje właściwości ślizgowe i stał się kruchy. Stosując odpowiednie zabiegi serwisowe (kilkukrotne nasączanie smarami) można, w większości przypadków przywrócić mu pierwotne parametry, czasami jednak stopień zapuszczenia ślizgu jest tak duży, że nic juz nie da się zrobić. Problem ten nie występuje w przypadku ślizgów polietylenowych (kolorowych).
Istotną sprawą jest stan wiązań. Należy sprawdzić wszystkie mechanizmy i regulacje. Wszystko musi pracować płynnie, choć nie zawsze lekko. Szczególną uwagę należy zwrócić na przednie szczęki wiązania sprawdzając czy nie ma na nich śladów klejenia. Warto sprawdzić również stam ski – stoperów, czy nie są połamane lub zgięte i czy wystarczająco głęboko chowają się nad nartą nie przeszkadzając w normalnej jeździe. We współczesnym rzadko stosowane są śruby do mocowania wiązania. Większość firm stosuje tak zwane bezśrubowe systemy integralne. Jeżeli jednak śruby występują warto sprawdzić ich stan. Jeżeli są uszkodzone, lub wycięcia krzyżakowe na śrubokręt są zniszczone może to świadczyć o tym, że wiązania były demontowane, co nie jest zalecane. Takiej sztuce warto się przyjrzeć lepiej i zapytać o przyczynę demontażu wiązań.

Drobne, mechaniczne uszkodzenia typu rysy, czy odpryski lakieru zarówno w nartach jak i wiązaniach są rzeczą normalną i nie wpływają w żaden sposób na zachowanie sprzętu podczas użytkowania.